Showing posts with label அனுபவம். Show all posts
Showing posts with label அனுபவம். Show all posts

Thursday, April 9, 2009

49(ஓ) போடு

தேர்தல் சமயமாகயால்.. ஒரு தேர்தல் இடுகை..
கடந்த சட்டமன்ற தேர்தலின் போது 2006-ல், எங்களது தொகுதியில் திறமையான(?) போட்டியாளர்கள் இல்லாததாலும், 49(ஓ) பற்றிய ஞானம் பெற்றதாலும் அதை செயல்படுத்திப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.
தேர்தல் அன்று காலை கடமை பொங்கும் குடிமகனாய், 8.00 மணிக்கே ஓட்டுப் பதிவு செய்ய சென்றுவிட்டேன். என் முறை வந்ததும், தேர்தல் மைய அதிகாரியிடம் சென்று எனது ஓட்டை 49(ஓ)-வில் பதிவு செய்ய விரும்பியதாகக் கூறினேன். என்னை அவர் மேல்கீழ்ப் பார்த்து " ஏன், நீங்க இந்த தொகுதி இல்லையா?" என்று பரிதாபமாகக் கேட்டார். 'என்னே ஜனநாயகத்துக்கு வந்த கொடுமை' என்று நினைத்த நான், அவருக்கு 49(ஓ) பற்றியும், அதன் தாக்கம் பற்றியும் நீண்ட உரையாற்றினேன்..
சித்தம் தெளியப்பெற்றவராய் அவர் என்னைப் பார்த்து, "அதுக்கான formalities எனக்குத் தெரியலை, zonal officer rounds வர்ற நேரம் அவர்ட்ட கேட்டு வைக்கிறேன், நீங்க கொஞ்சம் கோவிச்சுக்காம ஒரு மணிநேரம் கழிச்சு வர முடியுமா?" என்று கேட்டார்.
அமோதிப்பவனாய் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு அரசாங்க அதிகாரிகளின் மெத்தனத்தை மனதில் வைத்து இரண்டு மணிநேரம் கழித்து சென்றேன். உள்ளே நுழைந்தவுடன் "வாங்க வாங்க" என்று முகமலர்ச்சியுடன் திருமண வீடு போல அதிகாரி அழைத்து, " சார் வந்துட்டாரு" என்று அருகிலிருப்பவரைப் பார்த்து கூக்குரலிட்டார். நான் திடுக்கிட்டு சுற்றுமுற்று பார்த்துக்கொண்டு சென்றேன். பின்பு, ஒரு ரெஜிஸ்தரில் என் கையெழுத்தையும், என் ரேகைப் பதிவையும் வாங்கிக்கொண்டார்.. இதற்கிடையில், இதைஎல்லாம்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கரை வேட்டிப் பெருசு "என்ன தம்பி, என்னாப் பிரச்சனை?" என்று பாய்ந்து வந்தது. அதிகாரியும் மற்ற ஆட்களும் எனக்கு முன் வந்து "ஒண்ணும் இல்லை ஒண்ணும் இல்லை" என்று பெருசை சமாதானம் செய்தனர். நான் அதிகாரியின் அறியாமையைத் தாண்டி அவருடைய அணுகுமுறையை வியந்து ஜனநாயகத்தை காத்த பெருமையோடு வெளியே வந்தேன்.

Tuesday, April 7, 2009

கடல்

சென்ற கடல் பயணத்தில்
கொண்டு செல்ல மறந்தவை..  
சீப்பு,  
நகவெட்டி,  
சில கவலைகள்,  
இதயம் கவர் இசை,  
ஒரு நல்ல பேச்சுத் துணை,  
மற்றும்..  
என்னை எழுதிய ஒரு புத்தகம்!

நானும் இசையும் எழுத்தும்

இசைக்கு என்றுமே என் வாழ்வில் தனி இடம் உண்டு...
பதின் பருவம் முதலே 'என்னுடைய பாட்டு கேட்டு ஒரு சிறு கூட்டம் பரவசப்படும் சித்திரம்' என் பகற்கனவுகளை ஆக்கிரமித்திருக்கும். இது பெண்களை பற்றிய பகற்கனவுகளை விட அதிக மனக் கிளர்ச்சியை தருவதாக நான் உணர்ந்ததுண்டு. ஆனால் இசை கற்றுக்கொள்ள எந்த முயற்சியும் நான் எடுக்காத நிலையில் என் பகற்கனவின் சாத்தியங்கள் வெகுவாக குறைந்துள்ளதை இப்போது உணர முடிகிறது... 
கல்லூரிப் பருவத்தில் என் நண்பர்கள் மூலமாக இலக்கியத்தின் மீது தடுக்கி விழுந்தேன். எழுத்து என்னை வசீகரித்தது...  
கலைக்கே உள்ள குறும்புத்தனம் ரசிகனை மயக்கி படைக்கத் தூண்டி அவனை முட்டாளாக்கி முச்சந்தியில் நிறுத்துவது. அதுதான் என்னையும் இப்போது முச்சந்தியில் நிறுத்தியுள்ளது.
எழுத ஆரம்பித்த சில கணங்களிலேயே என்னுடைய பலவீனம் எனக்கு வெட்ட வெளிச்சமாகியது. எழுத்து புலன் நுகர்வு சம்பந்தப்பட்டது. செவி நுகர்வே அதிகம் உள்ள என்னால் சொல்லில் சித்திரங்கள் வரைய முடியாது. எனது வர்ணனை படிப்பவர்கள் மனதில் சித்திரத்தை எழுப்பாது....அப்புறம் ஏன் இந்த வீண் வேலை? என் எழுத்தின் மூலம் உங்கள் இதயத்தின் இசை நரம்புகளை மீட்ட முடியும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த வலைப்பூ அதற்கான முயற்சி...
என்ன செய்வது? சில சமயம் என்னைப் பற்றிய மிகையான எண்ணங்கள் எனக்கு உண்டு..